Διδακτικές Επισκέψεις - Ψυχαγωγικές Εκδρομές

Όλες οι μετακινήσεις των μαθητών μας (ολιγόωρες – μονοήμερες – πολυήμερες) έχουν διπλό στόχο. Αφ’ ενός  ενισχύουν τις γνώσεις με βιωματικές δράσεις και αφ’ ετέρου ψυχαγωγούν και ευνοούν την κοινωνικοποίηση και ευαισθητοποίηση των μαθητών. Γι’ αυτό οι επιλογές μας είναι πάντα στοχευμένες, ανταποκρίνονται στην ηλικία, το νοητικό δυναμικό και τα ενδιαφέροντα των παιδιών και, κυρίως, σε όλες τις  επισκέψεις προηγείται ενημέρωση από τους καθηγητές.

Από 12 – 14 Οκτωβρίου 2018 ομάδα μαθητών /τριών και εκπαιδευτικών του Γυμνασίου και Γενικού Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων Μπουγά πραγματοποιήσαμε επίσκεψη στη Β. Ήπειρο της Αλβανίας. Ο σκοπός μας διπλός. Αφενός να περιηγηθούμε στα εδάφη όπου εκτελούνται εργασίες εντοπισμού, ανάσυρσης, ταυτοποίησης και ταφής οστών Ελλήνων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στο αλβανικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940 – 41, και αφετέρου να αποτίσουμε ως σχολείο έναν ελάχιστο φόρο τιμής στους αφανείς κυρίως Έλληνες στρατιώτες που παραμένουν ακόμη είτε διάσπαρτοι και άταφοι είτε ενταφιασμένοι αλλά μη ταυτοποιημένοι στην περιοχή της Β. Ηπείρου.

Παράλληλα, θελήσαμε να έρθουμε σε επαφή γνωριμίας με ελληνορθόδοξους μαθητές που φοιτούν στο εννιάχρονο ελληνοαλβανικό σχολείο Αργυροκάστρου «Πνοή Αγάπης» και το Λύκειο που λειτουργεί εδώ και δύο χρόνια, αμφότερα πραγματικά «έργα πνοής» του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ.κ. Αναστασίου.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το ταξίδι μας τόνωσε τόσο την εθνική μνήμη των μεγαλυτέρων και συνετέλεσε στη διαμόρφωση υγιούς εθνικής συνείδησης των μαθητών, όσο και, σύσφιξε τους δεσμούς μας με την ομογένεια αναγνωρίζοντας το πολύπλευρο έργο της ελληνορθόδοξης εκπαίδευσης που παρέχεται στα ελληνόφωνα σχολεία.

Κύριοι σταθμοί του περιηγητικού ταξιδιού μας:

α. Το Στρατιωτικό Μουσείο Πολέμου 1940 – 41. Ένα μικρό μουσείο που χάρη στην περιεκτική και κατατοπιστική ξενάγηση του στρατιώτη ξεναγού από το Τάγμα των Τεθωρακισμένων και της οπτικοηχητικής αναπαράστασης των ηρωικών μαχών που έγιναν στο Καλπάκι μας έκανε να συνειδητοποιήσαμε την αποφασιστική συμβολή της VIII Μεραρχίας Πεζικού και του Διοικητή της Υποστράτηγου Χαράλαμπου Κουτσιμήτρου στην απώθηση των Ιταλών εισβολέων κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

β. Το χωριό Βουλιαράτες στην επαρχία Δρόπολης στο δρόμο Κακαβιάς – Αργυροκάστρου. Εκεί επισκεφθήκαμε το στρατιωτικό νεκροταφείο (εγκαινιάστηκε το 1999), στον προαύλιο χώρο της μικρής εκκλησίας της Αγ. Σκέπης, όπου παρατηρήσαμε τους πρώτους τάφους με αναγνωρισμένους Έλληνες πεσόντες του ’40-41 μεταξύ των οποίων και ονόματα Μεσσήνιων στρατιωτών.

γ. Η κοιλάδα της Κλεισούρας. Συγκεκριμένα, ξεκινώντας από το Αργυρόκαστρο και διασχίζοντας ένα καταπράσινο τοπίο παραπλεύρως του Αώου ποταμού, φτάσαμε στο νέο στρατιωτικό νεκροταφείο, έργο κι αυτό του Αρχιεπισκόπου κ.κ. Αναστασίου, όπου στον αύλειο χώρο του μοναστηριού του Αγ. Νικολάου υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός κι από κάτω κι ολόγυρα κενοί τάφοι (με σταυρό), στους οποίους προορίζονται να τοποθετηθούν τα οστά των ηρώων που φυλάσσονται σε μεταλλικά οστεοφυλάκια. Ευτυχής συγκυρία για το σχολείο μας υπήρξε το γεγονός ότι η επίσκεψή μας πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα απ’ τον επίσημο ενταφιασμό των πρώτων 573 ταυτοποιημένων νεκρών. Εκεί, λοιπόν, καταθέσαμε στεφάνι και ψάλαμε τον Εθνικό Ύμνο.

δ. Το Ελληνοαλβανικό Λύκειο «Πνοή Αγάπης», όπου είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε το πλαίσιο σπουδών και τους στόχους της εκπαίδευσης που παρέχει ένα ελληνορθόδοξο σχολείο στην Αλβανία. Αγώνες μπάσκετ και βόλεϊ μεταξύ των μαθητών των δύο σχολείων, παραδοσιακοί χοροί και ανταλλαγή τοπικών εδεσμάτων ολοκλήρωσαν αυτή την πρώτη επαφή γνωριμίας εκπαιδευτικών και μαθητών.

ε. Το Φρούριο Αργυροκάστρου, το έμβλημα της πόλης του Αργυροκάστρου. Ένα κάστρο που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου από την εποχή του Πύρρου μέχρι σήμερα, για να θυμίζει στον επισκέπτη ότι υπήρξε κυρίως σύμβολο μαρτυρίου ενός λαού, ένα νεκροταφείο «ζωντανών» στο καθεστώς Χότζα, στο οποίο μαρτύρησαν όσοι αγωνίστηκαν για την απολύτρωση του τόπου τους.

στ. Η παραθαλάσσια πόλη των Αγ. Σαράντα, απέναντι ακριβώς από το βόρειο κομμάτι της Κέρκυρας. Πρόκειται για μια τουριστικά αναπτυγμένη πόλη που αύξησε τα τελευταία 20 χρόνια τον μόνιμο πληθυσμό της από 23 σε 45.000 θέτοντας συγχρόνως τις υποδομές υποδοχής και φιλοξενίας χιλιάδων τουριστών. Εκεί κάναμε βόλτα στην πεζοδρομημένη παραλιακή ζώνη, πήγαμε σε εστιατόρια και καφέ και ζήσαμε στιγμές χαλάρωσης.

ζ. Τελευταίος σταθμός μας το Εθνικό Πάρκο και ο Αρχαιολογικός χώρος του Βουθρωτού, πολύ κοντά στον συνοριακό σταθμό Μαυροματίου. Αναφερόμαστε σε μια άγνωστη για τους Έλληνες αρχαιοελληνική πόλη της Αλβανίας, μια αξιολάτρευτη συνύπαρξη φυσικού παράδεισου και αρχαιολογικών ευρημάτων από την προϊστορική εποχή μέχρι τα νεώτερα χρόνια (π.χ. αρχαιοελληνικός ναός του Ασκληπιού, ρωμαϊκό θέατρο, βυζαντινός ναός βασιλικής σταυροειδούς). Δικαιολογήσαμε γιατί ανέκαθεν οι άνθρωποι επιθυμούσαν να ζήσουν στον τόπο αυτό: ένα φυσικό λιμάνι, μια φυσική οχυρή τοποθεσία, μια πλούσια λιμνοθάλασσα, ένα κομβικό σημείο θαλάσσιων δρόμων και συγχρόνως ένα μοναδικό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας.

Από την αδρομερή περιγραφή που προηγήθηκε, γίνεται αντιληπτό πώς ένα τριήμερο ταξίδι με στοχευόμενους προορισμούς – σταθμούς και κατάλληλη προετοιμασία γνωστική και συναισθηματική, μπορεί να θέσει έναν ακόμη λίθο στη γενικότερη παιδεία μαθητών και εκπαιδευτικών.

Εντυπώσεις Μαθητών

Με αφορμή την εκπαιδευτική μας εκδρομή στην Βόρεια Ήπειρο (Αλβανία) αποφασίσαμε να μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας καθώς και τα συναισθήματά μας. Επισκεφθήκαμε αρχαιολογικούς χώρους, κάστρα, τοπία φυσικής ομορφιάς και σχολεία. Συγκεκριμένα, ανεβήκαμε στο κάστρο του Αργυροκάστρου, κάναμε περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο του Βουθρωτού και επισκεφθήκαμε το σχολείο «Πνοή Αγάπης» όπου γνωρίσαμε παιδιά ελληνόφωνα. Όμως, το μέρος που μας συγκίνησε περισσότερο και θα έπρεπε όλοι να επισκεφθούμε είναι η Κοιλάδα της Κλεισούρας. Μια μέρα πριν επισκεφθούμε αυτό τον χώρο ενημερωθήκαμε πως έγινε μια τελετή ενταφιασμού, για να τιμήσουν τους Έλληνες πεσόντες που βρέθηκαν στα Αλβανικά εδάφη. Ο διευθυντής του σχολείου που είχαμε επισκεφθεί ήρθε μαζί μας για να μας ξεναγήσει. Μας συγκίνησε με μια φράση που είπε: «Είμαστε όλοι παρόντες σε ένα ιστορικό γεγονός». Γενικά όλα του τα λόγια μας συγκίνησαν. Μόλις μπήκαμε στο μαζικό μνημείο των πεσόντων αντικρίσαμε έναν μεγάλο σταυρό και καταθέσαμε ένα στεφάνι προς τιμή των ηρώων. Μπήκαμε στην εκκλησία και ανάψαμε κεράκι. Μάθαμε πως υπάρχουν ακόμα συγγενείς που ψάχνουν τους νεκρούς συγγενείς τους και με τη βοήθεια των ειδικών μέσω του DNA τελικά τους ταυτοποιούν. Τέλος, η πόλη που μας έκανε εντύπωση ήταν οι Άγιοι Σαράντα, διότι ήταν παραθαλάσσια και γραφική. Δεν περιμέναμε να ήταν τόσο εντυπωσιακή. Αξίζει όλοι να την επισκεφθείτε και να συμμετάσχετε στην επόμενη εκπαιδευτική εκδρομή γιατί περάσαμε τέλεια καθώς ήταν και εκπαιδευτική και ψυχαγωγική.

Γ΄ Γυμνασίου,

Αντωνοπούλου Νεκταρία,

Γιαννακοπούλου Αθηνά,

Διαμαντοπούλου Χρύσα,

Μπαστακός Γεώργιος

  Η εκδρομή που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Βόρεια Ήπειρο – Αλβανία θα μείνει αξέχαστη σε εμένα και τους φίλους μου. Η εμπειρία ήταν μοναδική αν και το ταξίδι κουραστικό. Η εκδρομή είχε πολύ ενδιαφέρον και θεωρώ πως ο καθένας αξίζει να επισκεφθεί τους τόπους αυτούς. Μπορεί για κάποιους να ακούγεται αδιάφορο εξαρχής – όπως συνέβη και με εμένα –,  αλλά η επαφή με ιερούς τόπους, όπως το Αργυρόκαστρο, η Κλεισούρα και οι Άγιοι Σαράντα, καθώς και η επικοινωνία με διαφορετικούς ανθρώπους και με διαφορετική κουλτούρα, μόνο γνώσεις και εμπειρίες μπορούν να σου προσφέρουν. Τώρα λοιπόν, εμείς που λάβαμε μέρος στην εκδρομή αυτή, μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα και να αναπαραστήσουμε με μεγαλύτερη ζωντάνια πολλά γεγονότα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που έχουν σχέση με αυτές τις περιοχές.

Γ΄ Γυμνασίου

Σταυρούλα Κουντούρη

 

Η εκδρομή η οποία πραγματοποιήθηκε ήταν πολύ εποικοδομητική. Με εντυπωσίασε που παρακολουθήσαμε, στην πεδιάδα της Κλεισούρας, την ταφή των Ελλήνων που πολέμησαν σε κείνα τα εδάφη. Επιπλέον μου άρεσε πολύ η επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Βουθρωτού, διότι περιείχε ευρήματα από διαφορετικούς αιώνες και κατακτητές. Όσον αφορά το Αργυρόκαστρο μου άρεσε πολύ η παλιά πόλη, γιατί τα σπίτια είχαν γκρι σκεπές από κεραμίδια και πέτρες και βρήκα εξαιρετική αυτή την ομοιομορφία. Τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω πόσο όμορφα πέρασα στους Άγιους Σαράντα όπου απόλαυσα τον περίπατο με τους φίλους μου. Πιστεύω ότι άξιζε σαν εκδρομή, γιατί συνδύαζε την εκπαίδευση με την ξεκούραση χωρίς να γίνεται ανιαρή, και ήταν πολύ καλά οργανωμένη.

Μαρήλια Τροχάτου

Γ΄ Γυμνασίου

Από το τριήμερο εκπαιδευτικό ταξίδι μας στην Β. Ήπειρο της Αλβανίας ιδιαίτερη συγκίνηση μού προκάλεσαν δύο στιγμές. Πρώτα – πρώτα η κατάθεση στεφάνου για τους άγνωστους Έλληνες στρατιώτες του ελληνοϊταλικού πολέμου, μια κίνηση συμβολική που κάναμε στο στρατιωτικό νεκροταφείο της Κλεισούρας, εκεί που υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός για να θυμίζει την αυτοθυσία των αγνών και ανώνυμων Ελλήνων. Δεύτερη και πιο αξιομνημόνευτη, για μένα, στιγμή ήταν όταν ο ξεναγός, καθώς περνούσαμε από το ύψωμα της Τρεμπεσίνας, μας έδειξε το θρυλικό ύψωμα 731. Ήταν το σημείο που ο στρατός μας απέκρουσε την ιταλική επίθεση των οκτώ πιο επίλεκτων ιταλικών μεραρχιών. Το ύψωμα 731 είναι το μοναδικό τοπωνύμιο με αριθμό που αναγράφεται ανάμεσα στα ιστορικά τοπωνύμια στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, για να θυμίζει «τις Θερμοπύλες που δεν έπεσαν ποτέ».

Αγγουράς Γιάννης

Β΄ Λυκείου

Μου ζητήθηκε να γράψω τι μου άρεσε περισσότερο απ’ την εκδρομή στην Βόρεια Ήπειρο. Αρχικά, όμως, θα ήθελα να διευκρινίσω πως κάθε στιγμή αυτής της εκπαιδευτικής – ιστορικής εκδρομής ήταν μοναδική. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα κάτι, αλλά παρακάτω θα παραθέσω τι με εντυπωσίασε περισσότερο. Και αυτό σίγουρα ήταν η γνωριμία μας με τα παιδιά του εννιάχρονου σχολείου «Πνοή Αγάπης». Το όνομα αντιπροσώπευε πλήρως το σχολείο αυτό. Ήταν κατά την άποψή μου η μόνη φράση που θα μπορούσε να ταιριάξει με τη ζεστασιά, την φιλικότητα που ένιωθες όταν γνωριζόσουν με αυτά τα παιδιά.

Φτάσαμε, λοιπόν, στο σχολείο και κάποιοι καθηγητές μας υποδέχθηκαν με χαμόγελο. Πρωτού γνωριστούμε με τα παιδιά, πήγαμε σε μια αίθουσα που έμοιαζε με το εσωτερικό μιας εκκλησίας και ψάλαμε όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη». Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα κάτι τέτοιο και ομολογώ πως το γεγονός αυτό με ξάφνιασε, αλλά παράλληλα με εντυπωσίασε. Ύστερα, κατεβήκαμε κάτω, και κατευθυνθήκαμε προς τα γήπεδα. Οι ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ χωρίστηκαν και το παιχνίδι ξεκίνησε…

Τελειώνοντας, αποχαιρετήσαμε τους νέους μας φίλους, γιατί έτσι τους νιώσαμε, και γεμάτοι χαρά, υπερηφάνια και ικανοποίηση φύγαμε, έχοντας πάντα στο νου μας πόσο τυχεροί είμαστε που συμμετείχαμε σ’ αυτή την εκδρομή.

Δημήτρης Ζαρρέας

Β΄ Γυμνασίου

Την Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017 η Α’ Γυμνασίου  επισκέφτηκε το Ιερόν Κάθισμα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που βρίσκεται στους Δολούς της Μεσσηνιακής Μάνης. Πρόκειται για ένα μοναστήρι μοναδικής και σπάνιας ομορφιάς. Οι μοναχοί, παρακινούμενοι από τον συμβολισμό του Σταυρού, που δηλώνει ότι η συνάντηση του ανθρώπου με τον άνθρωπο προηγείται της συνάντησης του ανθρώπου με το Θεό, πέρα από την αγάπη και προς τον άνθρωπο και προς τον Θεό, επιδεικνύουν τεράστιο ενδιαφέρον για την κτίση , το δώρο δηλαδή του Θεού προς όλους τους ανθρώπους.
Το συγκεκριμένο μοναστήρι συνεργάζεται με αρκετούς φορείς, με σκοπό τη διάσωση και τη διατήρηση σπάνιων σπόρων ελιάς, του μανιάτικου όνου, του σκυριανού αλόγου, καθώς επίσης και σπάνιων ειδών πουλιών! Κατά την επίσκεψή μας μάθαμε αρκετά πράγματα σχετικά με τα ζώα που φιλοξενούνται εκεί. Για την ακρίβεια, γνωρίσαμε τον Φοίβο, την Σελήνη και την Φιόνα, τα σκυριανά άλογα που από άποψη ράτσας θεωρούνται απόγονοι του αθηναϊκού αλόγου. Στη συνέχεια μάθαμε την παράδοση που κρύβεται πίσω από το σημάδι του σταυρού που φέρει ο  μανιάτικος όνος στην πλάτη. Σύμφωνα με την παράδοση αυτή ο Χριστός επέβαινε σε γαϊδουράκι κρατώντας το σταυρό κατά την είσοδο του στα Ιεροσόλυμα. Τέλος, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά ακόμα και όρνιθες της Αλάσκας.
Επιπλέον, υπέροχη εμπειρία αποτέλεσε και η συζήτηση με τους μοναχούς. Ήρθαμε σε επαφή με υπέροχους ανθρώπους, πραγματικά καλοσυνάτους και πράους, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να μας διδάξουν την αγάπη προς το Θεό, τον συνάνθρωπο και το περιβάλλον. Το “δώρο” του μοναστηριού σε εμάς ήταν  δύο ηχογραφημένα κείμενα με περιεχόμενο επίκαιρο, δύο ξεκάθαρα μηνύματα εξομάλυνσης των σχέσεων γονέων και παιδιών, που δυστυχώς οξύνονται όλο και περισσότερο στις μέρες μας. Ωστόσο, η εμπειρία που άξιζε περισσότερο από όλα τα προηγούμενα, ήταν η επικοινωνία με τον Πατέρα Γαβριήλ, τον γηραιότερο μοναχό του μοναστηριού. Ένας άνθρωπος γλυκύτατος και πραγματικός πατέρας, δεινός συζητητής, που μας έπεισε ότι η μαιευτική μέθοδος του Σωκράτη είναι η καλύτερη μέθοδος για να γνωρίσει το παιδί τον κόσμο, γιατί οδηγείται μόνο του στη γνώση με κατάλληλες ερωτοαποκρίσεις.
 
Η επίσκεψή μας στο μοναστήρι αποτέλεσε μία από τις πιο εποικοδομητικές εμπειρίες που θα μπορούσε να αποκτήσει ένας έφηβος μαθητής: επαφή για λίγες ώρες με τη φύση και τα ζώα, προβληματισμός για αρκετά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία σήμερα, με κυριότερο την κρίση του οικογενειακού θεσμού και την διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας.